Upcoming auctionLXII Aukcja: Sztuka Dawna · 1 December 2026, 19:00
Artists

Katarzyna Kobro

1898–1951

Available
0
In the archive
4
Katarzyna Kobro, Siedząca kobietaSiedząca kobieta

About the artist

Rzeźbiarka i teoretyczka sztuki, była jedną z najwybitniejszych artystek związanych z awangardą międzywojenną w Polsce. Od 1917 roku studiowała w Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury w Moskwie (później II Państwowe Wolne Pracownie Artystyczne) i szybko związała się ze środowiskiem lewicy konstruktywistycznej. W tym czasie poznała też swojego przyszłego męża, Władysława Strzemińskiego. W 1920 roku razem ze Strzemińskim, projektowała plakaty dla Rosyjskiej Agencji Telegraficznej, ROSTA i uczestniczyła w obradach Krzewicieli Nowej Sztuki, UNOWIS. W tym czasie tworzyła rzeźby pokrewne twórczości Tatlina i Malewicza, te ostatnie określane mianem suprematystycznych.

Na przełomie lat 1921/1922 przedostała się do Polski. Była członkinią czołowych ówczesnych grup awangardowych, takich jak Blok, Praesens i „a.r.”. W ramach tej ostatniej współpracowała z mężem nad zebraniem Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej, która została podarowana Muzeum Sztuki w Łodzi. Katarzyna Kobro brała udział m.in. w wystawach na International Theatre Exhibition (1926), warszawskim Salonie Modernistów (1928), Salonie Jesiennym w Paryżu (1928), a także na Wystawie Sztuki Polskiej w Brukseli (1928, potem – Haga, Amsterdam, 1929). W 1929 roku, w ramach działalności grupy Praesens uczestniczyła w tworzeniu wystroju wnętrz pawilonów na Polskiej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Była związana z międzynarodową grupą, skupiającą artystów tworzących sztukę abstrakcyjną Abstraction-Création, a w 1936 roku, jako jedyna artystka z Polski, sygnowała paryski manifest nowej sztuki, Manifeste Dimensioniste Charlesa Sirato. W czasie drugiej wojny wraz z rodziną przebywała m.in. i w Łodzi.

Do najważniejszych dzieł artystki należy seria rzeźb Kompozycje przestrzenne oraz napisana wraz z mężem Kompozycja przestrzeni. Obliczenia rytmu czasoprzestrzennego (1931). Jej twórczość rzeźbiarską zalicza się do najważniejszych dokonań awangardowej plastyki, pokazuje oryginalną refleksję nad logiką komponowania przestrzeni, która mogła mieć też swoje odbicie w architekturze. Punktem wyjścia koncepcji rzeźby Katarzyny Kobro jest abstrakcyjne pojęcie nieskończonej przestrzeni. Przestrzeń tak pojęta jest jednorodna i nie posiada żadnych szczególnych miejsc, żadnego punktu odniesienia (np. w rodzaju środka układu współrzędnych). Na łamach "Głosu Plastyków" (1937, nr 1-7) przedstawiła główne tezy swojego credo: Rzeźba stanowi część przestrzeni. Dlatego warunkiem jej organiczności jest związek z przestrzenią. Rzeźba nie powinna być zamkniętą w bryłę kompozycją formy, lecz otwartą budową przestrzenną, w której wewnętrzna część przestrzeni kompozycyjnej wiąże się z przestrzenią zewnętrzną. Jednością kompozycyjną jest rytm. Energia kolejno następujących po sobie kształtów w przestrzeni wytwarza rytm czasoprzestrzenny.

Rzeźbiarska twórczość Katarzyny Kobro, która zrewolucjonizowała myślenie o rzeźbie, ma fundamentalne znaczenie dla polskiej sztuki nowoczesnej. Pierwsza powojenna wystawa artystki (wspólna z Władysławem Strzemińskim) miała miejsce dopiero pięć lat po jej śmierci. Większość dzieł Katarzyny Kobro znajduje się w Muzeum Sztuki w Łodzi. Od 2001 przyznawana jest nagroda jej imienia.

Currently available

No works currently available. Write to us if you are looking for works by this artist.

Archive lots

from Polski Dom Aukcyjny auctions