Menu
Zamówienie

Makowski Tadeusz (1882-1932) "Owoce na talerzu", ok. 1923 - poz. katalogowa 13 - XX aukcja: sztuka dawna

  • Cena wywoławcza: 40 000 zł
  • Estymacja:
Katalog online Katalog Issuu Zlecenie licytacji Katalog PDF

 

 

 


olej, płótno; 22,2 x 28 cm;

sygn. p. d.: Tadé Makowski

 

Estymacja 70 000 - 80 000

 

Proweniencja:

kolekcja prywatna, Warszawa

 

Bibliografia:

- Jaworska W., Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław 1964.

- Jaworska W., Tadeusz Makowski polski malarz w Paryżu, Wrocław 1976.

- Jaworska W., Tadeusz Makowski, Wydawnictwo Kluszczyński, Kraków 1999.

- Kossowska I., Tadeusz Makowski (1882-1932), Edipresse, Warszawa 2006.

- Makowski T., Pamiętnik, Warszawa 1961.

- Zawistowska E., Tadeusz Makowski. Dzieła z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowe, Warszawa 2003.

 

Do pracy dołączona opinia Pani Elżbiety Zawistowskiej z dnia 2.12.2020 r.

 

Kompozycje przedstawiające martwe natury należą do kanonu malarskich motywów. Artyści chętnie podejmują ten temat, a malowane kwiaty czy owoce nie tylko cechują się dekoracyjnością, ale pozwalają też artyście wykazać się umiejętnościami warsztatowymi i wrażliwością na niuanse kolorystyczne. Nie inaczej było w przypadku Tadeusza Makowskiego. Martwe natury w jego wykonaniu z racji na mniejszą popularność wśród artystycznych motywów, pozostają szczególnie interesujące dla kolekcjonerów. Oferowana kompozycja charakteryzuje się stonowaną kolorystyką (szczególnie w partii tła), przełamaną plamami wyrazistych barw (soczystą czerwienią, zielenią). Subtelności dodają także akcenty bieli. Widoczne ślady kładzionej przez artystę farby różnicują fakturę obrazu. Sygnowana przez artystę praca, jak czytamy w opinii Elżbiety Zawistowskiej, mogła powstać około 1923 roku. Z lat dwudziestych, należących już do dojrzałego okresu twórczości malarza, pochodzą inne dzieła o tej tematyce. Warto wymienić „Kosz z owocami (Martwa natura z gruszką)” z 1923 roku, o którym Władysława Jaworska napisała, że „należy do najwyższych osiągnięć kolorystycznych Makowskiego”. Inne to przykładowo: „Martwa natura z kawonem i winogronami” (1923 r.) i „Martwa natura z melonem i winogronami” (1923 r.).


Biografia: Makowski Tadeusz (1882-1932)

Tadeusz Makowski urodził się w 1882 w Oświęcimiu, zmarł w 1932 roku w Paryżu.

Tadeusz MakTadeusz Makowskiowski zajmował się malarstwem, rysunkiem i grafiką. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (filologię) oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (m. in. u Jana Stanisławskiego i Józefa Mehoffera). Podróżował do Włoch, Kijowa, Belgii, Holandii, na stałe osiadł w Paryżu. Tam poznał m. in.  Alberta Gleizesa, Jeana Metzingera, Fernanda Légera, Aleksandra Archipenkę, Pieta Mondriana i Guillaume’a Apollinaire’a. Początkowo inspirował się symbolistycznym malarstwem pejzażowym Stanisławskiego. Dzięki Mehofferowi dostrzegł w rysunku środek ekspresji i zamiłowanie do secesyjnej stylistyki. Makowski interesował się także scenografią teatralną i wykonywał kukiełki dla krakowskiego kabaretu „Zielony balonik”. Artysta fascynował się sztuką Puvis de Chavannes’a. W roku 1911 przejął od kubistów sposób konstrukcji obrazu i geometryzujące traktowanie form. Charakterystyczny dla niego był światłocieniowy modelunek i obrysowywanie wyrazistym modelunkiem (tworzył martwe natury o ciemnej gamie barw). Następnie zwrócił uwagę na francuskich realistów: Camille’a Corota i Gustave’a Courbeta. W 1915 roku zrezygnował z kubizmu na rzecz rozjaśnionego pejzażu (np. powstały pejzaże i sceny z życia ludności wiejskiej podczas pobytu artysty w Bretanii). Kluczowy dla twórczości Makowskiego motyw dziecka ujawnił się w 1918 roku (miał on charakter naiwnych w wymowie i pastelowych w tonacjach portretów dziecięcych). Nawiązywał także do Pietera Bruegla St. Tworzone pejzaże ożywiał sztafażem i utrzymywał w kolorystyce z przewagą brązów i zieleni. W jego pracach widać także nawiązanie do naiwnej sztuki Henri Rousseau. W latach 20. artysta związany był wspólnymi wystawami z malarzami o ekspresjonistycznej orientacji, np. Marcelem Gromairem, Edouardem Georgem, Pierrem Dubreuilem. Rok 1928 był przełomowym w działalności artystycznej Makowskiego. Wówczas wykrystalizował się niepowtarzalny styl artysty (syntetyczne formy ujęte w geometrycznym zarysie, obwodzone konturem). Od roku 1930 dostrzec można ekspresjonistyczną tendencję Makowskiego (upraszczanie kształtów, linie pełne mocy i wyrazistości). Artysta wprowadził efekty luministyczne. Pojawił się także motyw postaci-kukły. Stworzył także groteskowy wymiar ludzkiej egzystencji, świat, w którym dominują maski, rzeczywistość maskarady z postaciami dzieci-pierrotów. Często pojawiają się wówczas sceny karnawałowe i zapustne. Makowski zajmował się również drzeworytem, akwafortą i litografią. Tworzył ilustracje do książek, projektował okładki, pisał wiersze i teksty z zakresu teorii sztuki. Makowski brał udział w Salonach paryskich: Niezależnych (1912-14, 1921-1923, 1925-26, 1930), Tuileries (1926-29), Jesiennym (1924) i De L’Oeuvre Unique (1932). Dzieła sztuki prezentował w Stedelijk Museum w Amsterdamie (1914) i w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie (1924). Uczestniczył w ekspozycjach polskiej sztuki w Barcelonie (1912) i Paryżu (1914, 1927, 1929, 1930) oraz w wystawie zorganizowanej przez Towarzystwo Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych w Wiedniu i Budapeszcie (1928). W roku 1936 miała miejsce wystawa Makowskiego w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki. Indywidualne wystawy artysty odbyły się w paryskich galeriach: Chéron (1921) i Berthe Weill (1927, 1928). Wystawa monograficzna malarza odbyła się w 1960 roku w Muzeum Narodowym w Warszawie. Jego prace prezentowane były także  w 1990/1991 roku w Bochum, Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Śląskim w Katowicach i ponownie w Muzeum w Warszawie. 

 

 

                                                                                          Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

 


 


Polecamy