Menu
Zamówienie

Brzozowski Tadeusz (1918-1987) "Kurator" - poz. katalogowa 15

  • Cena wywoławcza: 150 000 zł
  • Estymacja:
Katalog online Katalog Issuu Zlecenie licytacji Katalog PDF

 

 

 

 

 

datowanie: 1974

olej, płótno; 66 x 33 cm;

sygn., dat. i opisany na odwrocie: góra / upside / t. / Brzozowski, / 1974.;

na odwrocie nalepka firmy ramiarskiej Delf Cadres d’Art

Estymacja 180 000 - 200 000

 

Proweniencja:

- kolekcja prywatna, Polska


Artysta związany z Grupą Krakowską i teatrem Tadeusza Kantora, w swoich kompozycjach przedstawiał fascynacje abstrakcją i malarstwem surrealistycznym. Potwierdzeniem tych zainteresowań Brzozowskiego było członkostwo w międzynarodowym ugrupowaniu artystycznym Phases. Zaczynał od malarstwa figuratywnego, które „ożywiał” wprowadzanymi zniekształceniami ludzi czy przedmiotów. Niezwykle ekspresyjne, odrealnione kształty budowały metaforyczne kompozycje, nieraz nacechowane groteską czy ironią. Cechą charakterystyczną obrazów Brzozowskiego jest także intensywność kolorystyczna, odważne eksponowanie barwy i uczynienie z niej jednego z głównych narzędzi malarskiej ekspresji. Przykładem tego jest pochodząca z dojrzałego okresu twórczości praca „Kurator”. Ogniste czerwienie, żółcienie i oranże w połączeniu z nieregularną, abstrakcyjną formą znakomicie oddają charakter twórczości artysty.

 


Biografia: Brzozowski Tadeusz (1918-1987)

Tadeusz Brzozowski (1918-1987) artysta malarz, pedagog urodził się we Lwowie 1 listopada 1918 roku, zmarł w Rzymie 13 kwietnia 1987 roku

Tadeusz Brzozowski był uczniem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (w trakcie wojny Kunstgewerbeschule) pod opieką m. in. Ignacego Pieńkowskiego i Pawła Dadleza. Duży wpływ na artystę miał Tadeusz Koniewicz – brat jego babki, który odbył studia artystyczne w Paryżu. Być może pod jego wpływem, zamiast architektury na Politechnice Lwowskiej, Tadeusz postanowił studiować malarstwo. Od dzieciństwa pasjonował go również teatr. Rozwijał tę pasję współpracując z teatrem Rotunda i Cricot 2 Tadeusza Kantora (uczestniczył w przedstawieniach „Balladyny” i „Powrotu Odysa”). Wyróżniał się aktorskim talentem. Co więcej, Tadeusz Brzozowski wystąpił w filmie „Brzuch” Andrzeja Papuzińskiego. Produkcja wielokrotnie nagradzana, w której artysta zagrał samego siebie, powstała w 1978 roku.

Twórczość malarska Brzozowskiego przesiąknięta była metaforą i groteską. Aleksander Wojciechowski opisując jego sztukę zwracał uwagę: „przeplatają się z sobą sprawy na serio i na niby. Żart staje się nieoczekiwanie powagą. Powaga – żartem. Zacierają się granice między uśmiechem a grymasem. Artysta potrafi przeżywać głęboko dramatyczne uczucia aż nagle jedną plamą, linią, błyskiem światła zaczyna drwić z nich […]. To samoobrona przed patosem. Groteska jest u niego po prostu sprowadzeniem wszystkiego do zwykłych, ludzkich wymiarów”. Malarz inspirował się surrealizmem, literaturą, muzyką. Często tytułował swoje dzieła – jak mówił: „o ile w obrazach zwykle daję tytuły krótkie, najczęściej jedno- dwuwyrazowe – stanowią one jakby uderzenie – o tyle w rysunkach rozbudowują się w całe zdania. Najczęściej składają się ze słów wyrzuconych już z codziennego użytku – są to galicyzmy, archaizmy, często neologizmy czy jakieś sarmatyzmy”.

W pierwszym okresie swojej działalności nawiązywał do sztuki figuratywnej, później – do abstrakcji. Małgorzata Kitowska-Łysiak zwraca uwagę: „w warstwie formalnej malarstwa Brzozowskiego do głosu coraz dobitniej dochodziły – na równi – postrzępiona plama intensywnej barwy i kanciasta, spazmatycznie załamująca się linia”. Kolor i linia pełniły ważną rolę w malarstwie Brzozowskiego. Zainteresowanie barwą było rezultatem studiów u Józefa Mehoffera i Fryderyka Pautscha. Malarz zrezygnował z uczestnictwa w oficjalnym życiu artystycznym w pierwszej połowie lat 50-tych (1950-1955), poświęcając się głównie pracy pedagogicznej. Od 1955 roku ponownie brał udział w wystawach w Polsce i poza jej granicami (np. w Brazylii, USA czy Japonii). Artysta w późnym okresie swojej twórczości zajmował się tematyką religijną. Do jego artystycznego dorobku zaliczają się także realizacje monumentalne, w tym polichromie m. in. w kościele w Mogilanach. Zajmował się grafiką, scenografią, konserwacją dzieł sztuki, projektował tkaniny artystyczne. Był mocno związany z Zakopanem (współorganizował odbywające się tam „Salony Marcowe”, przygotował scenografie dla Teatru im. Heleny Modrzejewskiej).

Tadeusz Brzozowski był wieloletnim, uznanym pedagogiem. Uczył na Politechnice Krakowskiej i macierzystej Akademii Sztuk Pięknych, w Liceum Plastycznym w Zakopanem (pełnił funkcję dyrektora w latach 1959-1961) i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Był członkiem Grupy Młodych Plastyków (wcześniej Grupy Samokształceniowej, którą kierował Tadeusz Kantor), II Grupy Krakowskiej (członkiem-założycielem) i międzynarodowego ugrupowania Phases. Należał również do Związku Polskich Artystów Plastyków. Artysta uczestniczył w wielu wystawach artystycznych, np. Biennale w Sao Paulo i w Wenecji. Został wyróżniony nagrodą Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego. Wystawy Tadeusza Brzozowskiego miały miejsce m. in. w Muzeum Narodowym w Poznaniu (1974 r.), Muzeum Okręgowym w Radomiu (1986 r.), a pośmiertnie przykładowo w Muzeum Narodowym w Warszawie czy muzeach zakopiańskich.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski


Polecamy