Menu
Zamówienie

Masłowski Stanisław (1853-1926)

Stanisław Masłowski urodził się 3 XII 1853 roku we Włodawie, zmarł w Warszawie 31 V 1926 roku.

Stanisław Masłowski był wybitnym malarzem, ilustratorem, krytykiem artystycznym. Wywodził się z rodziny szlacheckiej (jego ojciec był sędzią). Dzieciństwo spędził w rodzinnej miejscowości, a także w Garwolinie i Chęcinach. Po przeprowadzce z rodzicami do Warszawy, został uczniem Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego w Klasie Rysunkowej. Wielokrotnie wyjeżdżał na plenery malarskie, odbył też liczne podróże (Włochy, Francja, Łotwa, Austria). Jako młody chłopak wspólnie z malarzem Janem Owidzkim zwiedził Ukrainę. Interesował się tamtejszym folklorem (dzięki sprzedaży obrazu „Taniec Kozaków” artysta w 1886 roku wyjechał do Monachium). W trakcie nauki w Klasie Rysunkowej został nagrodzony przez akademię petersburską srebrnym medalem za rysunki odlewów gipsowych i głów z natury. Zgodnie z zaleceniami Gersona ćwiczył się w dokładnych szkicach i studiach z natury. Początkowo artysta w swoich dziełach przedstawiał typy ludowe na tle pejzażu. Jak czytamy w Słowniku Artystów Polskich: „zamiłowanie do tego rodzaju scen utrzymywało się do wczesnych lat osiemdziesiątych, podsycane wspólnymi poszukiwaniami Masłowskiego i zaprzyjaźnionych z nim młodych malarzy skupionych wokół Józefa Chełmońskiego i pracowni w Hotelu Europejskim oraz wrażeniami z podróży ukraińskich”. W malarstwie artysty pojawiają się także konie, typy cygańskie czy sceny kozackie. Pejzażowe sceny rodzajowe z wczesnego okresu twórczości charakteryzowały się „dość realistycznym przedstawianiem postaci ludzkiej, przy pewnych niedostatkach w partii pejzażu”. Pejzaż jako samodzielny temat malarski zaczął pojawiać się w twórczości Masłowskiego w latach osiemdziesiątych XIX wieku (np. obraz „Wschód księżyca”). Kolejna dekada to jak pisze Jolanta Polanowska: „indywidualne próby recepcji kolorystycznych doświadczeń impresjonizmu i deformacje wynikające z premodernistycznych poszukiwań”, a następnie – ponowne zwrócenie się w kierunku malarstwa z natury, głównie w technice akwareli. Początek XX wieku określa się jako najlepszy okres twórczy Stanisława Masłowskiego. Przyczyniły się do tego podróże artysty do Wenecji i Paryża. Artysta stworzył charakterystyczny sposób przedstawiania polskiego pejzażu: „akwareli o podłużnym formacie, z pierwszym planem oddanym sugestywnymi plamami, a głównymi motywami rysującymi się bliżej linii niskiego horyzontu” (Słownik Artystów Polskich). Typowe dla artysty są także akwarelowe widoki południowego pejzażu z elementami architektury czy  rzeźb. Przyniosły mu one dużą popularność. Masłowski nie ograniczał się jedynie do tematyki pejzażowej. Tworzył także kompozycje symboliczne czy historyczno-batalistyczne, martwe natury. Stanisław Masłowski zajmował się grafiką, ilustratorstwem, rzadziej rzeźbą i sztuką użytkową. Stworzył ilustracje do „Pana Tadeusza” Mickiewicza, „Placówki” Bolesława Prusa czy noweli „Sąd” Władysława Reymonta. Artysta pisał artykuły z zakresu krytyki artystycznej, publikowane m. in. w „Kłosach”, „Świecie” czy „Kurierze Warszawskim”.

Masłowski należał do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, TAP Sztuka, Stowarzyszenia Artystów Malarzy Pro Arte, a także Oddziału Warszawskiego Polskiego Instytutu Sztuk Pięknych i Société Nationale des Beaux Arts w Paryżu. Talent artysty był wielokrotnie nagradzany, m. in. brązowym medalem na Wystawie Powszechnej w Paryżu w 1900 roku, nagrodą jubileuszową w 1916 roku czy Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1926 roku. Artysta uczestniczył w licznych wystawach w kraju i poza jego granicami (jego debiut datuje się na 1875 lub 1876 rok w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie). Obrazy artysty były pokazywane m. in. w Salonie Krywulta, Salonie Sztuki Czesława Garlińskiego, a także w Krakowie, Lwowie, Chicago, Paryżu, Berlinie, Pradze czy Londynie. Prace Stanisława Masłowskiego wzbogacają przykładowo zbiory muzeów narodowych w Krakowie, Kielcach, Warszawie i we Wrocławiu.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski