Menu
Zamówienie

Kantor Tadeusz (1915-1990)

Tadeusz Kantor urodził się w 1915 roku w Wielopolu Skrzyńskim, zmarł w roku 1990 w Krakowie.

Wybitna postać polskiej sztuki, powszechnie ceniona na całym świecie. Był reżyserem, malarzem, scenografem, pisarzem, twórcą happeningów, a także osobistością teatru XX wieku, założycielem własnej grupy teatralnej Cricot 2 (powstała w 1955 roku). Artysta studiował na krakowskiej ASP (później był jej wykładowcą). Niezwykle mocno związany był z Krakowem. W 1942 roku z jego inicjatywy powstał Teatr Podziemny (spektakle „Balladyna” i „Powrót Odysa”). Po zakończeniu II wojny światowej współtworzył Grupę Młodych Plastyków, przyczynił się także do wznowienia działalności Grupy Krakowskiej, powstania Galerii Krzysztofory (jednej z pierwszych powojennych galerii prezentujących sztukę najnowszą). Czynnie włączył się w organizację I Wystawy Sztuki Nowoczesnej w 1948 roku.  W okresie realizmu socjalistycznego nie uczestniczył w publicznym życiu kulturalnym. Teatr Cricot 2 nawiązywał do tradycji awangardowego teatru przedwojennego Józefa Jaremy. Do najbardziej znanych spektakli zalicza się "Umarłą klasę" (premiera 1975), "Wielopole, Wielopole" (1980), "Niech sczezną artyści" (1985), "Nigdy tu już nie powrócę" (1988) czy "Dzisiaj są moje urodziny" (premiera już po śmierci artysty w 1991). W przedstawieniach teatralnych inspirował się tekstami Wyspiańskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza czy Brunona Schulza. Kantor podkreślał, ze sztuka nie powinna bać się eksperymentu, ale jednocześnie nie może być poddana ideologicznych czy politycznym naciskom; ma być niezależna. Jako malarz początkowo tworzył figuratywne obrazy z groteskowymi postaciami, potem kompozycje metaforyczne o chłodnej kolorystyce. W drugiej połowie lat 50 powstają płótna taszystowskie, a w kolejnych dekadach asamblaże i ambalaże. W następnych latach malarstwo Kantora silnie koresponduje z jego działalnością teatralną. Konstruktywizm, dadaizm, malarstwo informel i surrealizm to nurty, z których artysta czerpał inspiracje. Kantor uczestniczył w wielu prestiżowych wystawach międzynarodowych, np. Documenta w Kassel (1959, 1965), Biennale w Wenecji (1960), Biennale w Sao Paulo (1967). Za swoją działalność otrzymał m.in. Prix Rembrandt Fundacji Goethego, Bazylea 1978, Medal „Arts et Lettres“ Ministra Kultury Francji 1982, nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego, Nowy Jork 1982 i wiele nagród teatralnych.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski