Menu
Zamówienie

Makowski Tadeusz (1882-1932) "Dzieci w pejzażu" - poz. katalogowa 8

  • Cena wywoławcza: 90 000 zł
  • Estymacja:
Katalog online Katalog Issuu Zlecenie licytacji Katalog PDF

.
.
.
.
datowanie: ok. 1917-1918

olej, płótno; 26,5 x 30 cm;

sygn. p. d.: Tadé Makowski;

na odwrocie:

- opisany: Tadé Makowski / Enfants dans un paysage / Paris / 6. [w prostokącie];

- nalepka z informacjami o obrazie: 652151 / 7/16  GALV [na oddzielnej kartce] / T. MAKOWSKI / Enfants dans un paysage / signé „Tadé Makowski” (en bas à droite) / huile sur toile / 26,7 x 30,1 cm. / Exécuté vers 1917/18  395 [na oddzielnej kartce] / Provenance: / Marcel Gromaire, Paris;

- nalepka z oznaczeniem: MAK. 6402;

- na ramie: 3.

Estymacja 120 000 - 150 000

 

Proweniencja:

- Marcel Gromaire, Paryż (bezpośredni dar od artysty)

- kolekcja prywatna, Kraków

 

Bibliografia:

- Jaworska W., Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1964.

- Sztuki Piękne. Miesięcznik poświęcony architekturze, rzeźbie, malarstwu, grafice i zdobnictwu, r. 7, Wydawnictwo Polskiego Instytutu Sztuk Pięknych, nakład Drukarni Narodowej w Krakowie, Kraków-Warszawa 1931.

 

Olejna, sygnowana  przez artystę kompozycja posiada znakomitą proweniencję. Należała do zbiorów przyjaciela Tadeusza Makowskiego - utalentowanego malarza i grafika Marcela Gromaire. Artyści poznali się w 1909 roku przy okazji spotkań w pracowni malarskiej francuskiego kubisty Henri Le Fauconniera. Co więcej, wspólnie wystawiali swoje prace w Galerii Berty Weill. Makowski wielokrotnie i niezwykle życzliwie wspominał Gromaira w swoim „Pamiętniku”. Znamienne, że obaj uwiecznili swoje podobizny. Zarówno portret Tadeusza Makowskiego, jak i podobizna Marcela Gromaire z rodziną, znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.

Popularny motyw malarski, dzięki charakterystycznej stylistyce wykrystalizowanej w pełni w latach 20. XX wieku, przyniósł artyście dużą popularność. Makowski znany głównie z przedstawiania postaci dziecięcych, posiadał wyjątkową wrażliwość na ich piękno. Tematem jego prac były często sceny maskaradowe, pełne fantastyki i żywej wyobraźni. Ta ich fantastyczność, jak twierdził Makowski, usprawiedliwia odchylenia od rzeczywistości i prawdy anatomicznej, które są naturalnym rezultatem architektonicznego syntetyzowania postaci ludzkich. Z. S. Klingsland  w „Sztukach Pięknych” z czerwca 1931 roku pisał: „światłocieniowe walory koloru, przekształcając dwuwymiarową płaszczyznę obrazu na trójwymiarową bryłę przestrzenną, czynią życiowo prawdopodobnemi najbardziej nawet »zarchitektonizowane« postacie ludzkie i torują rzeczywistości Makowskiego drogę do pojętliwości wzrokowej widza”.

W oferowanej pracy namalowanej w 1917 lub 1918 roku postaci dziecięce ujęte w szerokim pejzażu zwracają uwagę poetyckością przedstawienia. Pozbawione indywidualnych rysów i dbałości o szczegóły, znakomicie komponują się z namalowanym szerokimi pociągnięciami pędzla krajobrazem. Za wcześnie, by w postaciach dziecięcych uwidoczniła się geometryczna kreska, tak rozpoznawalna w dalszym okresie jego twórczości. Choć dzieci obecne są na płótnach artysty od około 1918 roku, to dopiero dziesięć lat później w pełni ugruntowuje się jego charakterystyczny styl malarski. Władysława Jaworska charakteryzuje: „jeśli chodzi o sam pejzaż, Makowski z latami znacznie go uprości; ok. 1926-1927 zajmie się krajobrazem dużo skromniejszym, mniej efektownym, ale już tu, w studiach bretońskich z 1917 r., stworzył pewien właściwy sobie typ pejzażu, który określi się w trzech charakterystycznych cechach: prostota, wdzięk, liryzm”. Te trzy słowa trafnie oddają nastrój omawianego obrazu. Uproszczona, nieco naiwna stylistyka ma w sobie dużo uroku. Artysta dzięki zastosowanej stonowanej palecie kolorystycznej, nadał kompozycji lekkości.

W okresie bretońskim, a więc w latach 1914-1917, na początku lat 20. (nawet do 1924 roku), widać u Makowskiego zainteresowanie pejzażem przestrzennym ze scenami rodzajowymi i anegdotycznymi. Później natomiast zwraca jego uwagę przestrzeń mała i skromny motyw (pochyłe przydrożne drzewa, wiejski kościółek, zakręt drogi). I te pejzaże określić można jako realistyczne, nie pozbawione jednak charakterystycznego dla artysty nastroju liryzmu, melancholii, a nawet pewnej naiwności. W biografii artysty lato 1917 roku zapisało się jako czas intensywnej malarskiej pracy. Makowski przebywał w Le Pouldu, u rodziny Kerhuel. Bretania miała być inspiracją do studiów pejzażowych i motywów z życia wiejskiego, i tak w istocie się stało. Ważne w tym okresie były odwołania do malarstwa Bruegla. Podczas miesięcy letnich w latach 1918-1922 malarz wyjeżdżał do Espaly (niedaleko Le Puy). Górzysta sceneria Owernii stała się kolejnym motywem jego obrazów.


Biografia: Makowski Tadeusz (1882-1932)

Tadeusz Makowski urodził się w 1882 w Oświęcimiu, zmarł w 1932 roku w Paryżu.

Tadeusz MakTadeusz Makowskiowski zajmował się malarstwem, rysunkiem i grafiką. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (filologię) oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (m. in. u Jana Stanisławskiego i Józefa Mehoffera). Podróżował do Włoch, Kijowa, Belgii, Holandii, na stałe osiadł w Paryżu. Tam poznał m. in.  Alberta Gleizesa, Jeana Metzingera, Fernanda Légera, Aleksandra Archipenkę, Pieta Mondriana i Guillaume’a Apollinaire’a. Początkowo inspirował się symbolistycznym malarstwem pejzażowym Stanisławskiego. Dzięki Mehofferowi dostrzegł w rysunku środek ekspresji i zamiłowanie do secesyjnej stylistyki. Makowski interesował się także scenografią teatralną i wykonywał kukiełki dla krakowskiego kabaretu „Zielony balonik”. Artysta fascynował się sztuką Puvis de Chavannes’a. W roku 1911 przejął od kubistów sposób konstrukcji obrazu i geometryzujące traktowanie form. Charakterystyczny dla niego był światłocieniowy modelunek i obrysowywanie wyrazistym modelunkiem (tworzył martwe natury o ciemnej gamie barw). Następnie zwrócił uwagę na francuskich realistów: Camille’a Corota i Gustave’a Courbeta. W 1915 roku zrezygnował z kubizmu na rzecz rozjaśnionego pejzażu (np. powstały pejzaże i sceny z życia ludności wiejskiej podczas pobytu artysty w Bretanii). Kluczowy dla twórczości Makowskiego motyw dziecka ujawnił się w 1918 roku (miał on charakter naiwnych w wymowie i pastelowych w tonacjach portretów dziecięcych). Nawiązywał także do Pietera Bruegla St. Tworzone pejzaże ożywiał sztafażem i utrzymywał w kolorystyce z przewagą brązów i zieleni. W jego pracach widać także nawiązanie do naiwnej sztuki Henri Rousseau. W latach 20. artysta związany był wspólnymi wystawami z malarzami o ekspresjonistycznej orientacji, np. Marcelem Gromairem, Edouardem Georgem, Pierrem Dubreuilem. Rok 1928 był przełomowym w działalności artystycznej Makowskiego. Wówczas wykrystalizował się niepowtarzalny styl artysty (syntetyczne formy ujęte w geometrycznym zarysie, obwodzone konturem). Od roku 1930 dostrzec można ekspresjonistyczną tendencję Makowskiego (upraszczanie kształtów, linie pełne mocy i wyrazistości). Artysta wprowadził efekty luministyczne. Pojawił się także motyw postaci-kukły. Stworzył także groteskowy wymiar ludzkiej egzystencji, świat, w którym dominują maski, rzeczywistość maskarady z postaciami dzieci-pierrotów. Często pojawiają się wówczas sceny karnawałowe i zapustne. Makowski zajmował się również drzeworytem, akwafortą i litografią. Tworzył ilustracje do książek, projektował okładki, pisał wiersze i teksty z zakresu teorii sztuki. Makowski brał udział w Salonach paryskich: Niezależnych (1912-14, 1921-1923, 1925-26, 1930), Tuileries (1926-29), Jesiennym (1924) i De L’Oeuvre Unique (1932). Dzieła sztuki prezentował w Stedelijk Museum w Amsterdamie (1914) i w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie (1924). Uczestniczył w ekspozycjach polskiej sztuki w Barcelonie (1912) i Paryżu (1914, 1927, 1929, 1930) oraz w wystawie zorganizowanej przez Towarzystwo Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych w Wiedniu i Budapeszcie (1928). W roku 1936 miała miejsce wystawa Makowskiego w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki. Indywidualne wystawy artysty odbyły się w paryskich galeriach: Chéron (1921) i Berthe Weill (1927, 1928). Wystawa monograficzna malarza odbyła się w 1960 roku w Muzeum Narodowym w Warszawie. Jego prace prezentowane były także  w 1990/1991 roku w Bochum, Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Śląskim w Katowicach i ponownie w Muzeum w Warszawie. 

 

 

                                                                                          Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

 


 


Polecamy