Menu
Zamówienie

Laszczka Konstanty (1865-1956) "Diana wypoczywająca" - poz. katalogowa 13

  • Cena wywoławcza: 5 000 zł
  • Estymacja:
Katalog online Katalog Issuu Zlecenie licytacji Katalog PDF

 

 

 

 

fajans; wys. 33 cm;

sygn. wyryta przy brzegu podstawy: K. Laszczka

Estymacja 7 000 - 10 000 zł

 

Proweniencja:

kolekcja prywatna, Katowice

 

Bibliografia:

Puciata-Pawłowska J., Konstanty Laszczka. Życie i twórczość, Muzeum Okręgowe w Siedlcach, 1980.

Weiss Z., Łomnicka K., Konstanty Laszczka, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Kraków 2017.

 

Stan zachowania:

drobne odpryski, krakelura

 

Akty kobiece często pojawiały się w twórczości rzeźbiarza. Należały do nich takie dzieła jak „Niewolnica” czy „Zrozpaczona”. Z jednej strony prace Laszczki charakteryzowały się realizmem i podkreśleniem fizjonomii postaci, z drugiej często ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Proponowana rzeźba „Diana wypoczywająca” daje wyraz mistrzostwa artysty. Znaną z mitologii rzymskiej postać bogini łowów, przyrody i płodności przedstawiono w naturalnej pozie, z typową dla artysty prostotą. Jej klasyczne piękno przywołuje skojarzenia z rzeźbą renesansową. Konstanty Laszczka współpracował ze skawińską fabryką „Hydraulika”. Wśród zrealizowanych tam projektów znalazły się m. in. wazy, plakieta czy repliki rzeźb. Co ciekawe, artysta jest także autorem podręcznika „Ceramika artystyczna. Krótkie wiadomości techniczne. Do użytku szkół przemysłowych i artystów”, ukończonej w 1928 roku. Jako znakomity pedagog dążył do ulepszenia rzemiosła artystycznego, podniesienia jego rangi i jakości wykonania.

 

 



Biografia: Laszczka Konstanty (1865-1956)

Konstanty Laszczka przyszedł na świat w roku 1865 w Makowcu Dużym, zmarł w 1956 roku w Krakowie.

KonKonstanty Laszczkastanty Laszczka był wybitnym profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, rzeźbiarzem, ceramikiem, zajmował się grafiką i rysunkiem, a także malarstwem. „Jako mały chłopiec rozpoczyna Laszczka od wycinania kozikiem w drzewie i lepienia w glinie postaci ludzkich, świątków, głów. W szkole rysował i rzeźbił podobizny nauczycieli i kolegów podchwytując cechy charakterystyczne, mocno je uwydatniając, a karykaturalne nie raz ujęcie było ponoć powodem doznawanych przykrości” (Jadwiga Puciata-Pawłowska „Konstanty Laszczka. Życie i twórczość”). Edukację artystyczną pobierał w Warszawie w prywatnej szkole rzeźbiarza Jana Kryńskiego, a po jego śmierci u Ludwika Pyrowicza. Uzupełniał swoją wiedzę podczas stypendium w Paryżu (w 1891 roku wyjechał za granicę dzięki zdobyciu I nagrody w konkursie rzeźbiarskim Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych za akt kobiecy „Do kąpieli” i popiersie mężczyzny „Czarna dusza”). Uczęszczał do prywatnej szkoły Rodolpha Juliana. Ze względu na bardzo skromne stypendium, artysta musiał szukać prac dorywczych („ambicją jego było zachowanie pozorów dostatku wobec kolegów: gdy nie stać go było na obiad, mówił, że jest zaproszony”). Laszczka studiował także w Ecole Nationale et Speciale des Beaux Arts pod opieką Aleksandra Falguiera. W tym czasie utrzymywał kontakty z tamtejszą polską kolonią artystyczną i takimi twórcami, jak Józef Mehoffer, Stanisław Wyspiański i Władysław Ślewiński. Jak pisze Jadwiga Puciata-Pawłowska, Laszczka aktywnie brał udział w działaniach wymierzonych przeciw rusyfikacji: „rozdawał zakazane przez rząd reprodukcje „Kartonów Grottgera z cyklów Sybirskich i Wojny”, podejmował działalność oświatową […] prowadził także niebezpieczną działalność przewożenia do zaboru rosyjskiego zakazanych dzieł Mickiewicza, Słowackiego, Jeża”. Przez okres dwóch lat (1897-1899) pracował jako nauczyciel rysunku i modelowania w szkole Ronthalera. W roku w 1899 został profesorem na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i funkcję tę pełnił do 1935 roku, kiedy został przeniesiony na wcześniejszą emeryturę z powodu podpisania się na proteście przeciw Berezie Kartuskiej. Trzy lata później został mianowany profesorem honorowym. Rzeźbiarz niezwykle mocno zasłużył się w pracy na rzecz uczelni, był kuratorem stowarzyszeń studenckich, utalentowanym i lubianym pedagogiem i nauczycielem późniejszych, wybitnych artystów (jego podopiecznymi byli m. in. Bolesław Biegas, Xawery Dunikowski, Ludwik Puget, Włodzimierz Konieczny i Jan Szczepkowski). Konstanty Laszczka był autorem publikacji „Ceramika artystyczna”, „Keramos” i „Gawędy z uczniami”.

Artysta początkowo tworzył realistyczne rzeźby ludzi spotykanych w codziennych sytuacjach, a także portrety bohaterów narodowych w płaskorzeźbach. Tematyką tworzonych przez niego rzeźb były głównie wiejskie sceny rodzajowe, akty kobiece, typy ludowe. Tworzył wizerunki znanych postaci tamtych lat, aktorów, profesorów, lekarzy, członków rodziny (np. popiersia synów Bogdana i Czesława). Jak pisze autorka publikacji „pociągały go twarze niezwykłe, nazywał je maskami, zamierzał wyrzeźbić całe pokolenie współczesnych sobie wybitnych ludzi”. Prace Laszczki wykonane w pierwszych dekadach XX wieku charakteryzowały się realizmem i podkreślaniem fizjonomii postaci. W okresie Młodej Polski w swojej twórczości inspirował się mitologią słowiańską. Nawiązywał także do Rodina, co było widoczne szczególnie w kompozycjach z nagimi, leżącymi postaciami kobiecymi. Do jego dorobku zaliczają się również rzeźby monumentalne (np. Henryka Sienkiewicza czy Mikołaja Kopernika), ceramika (szczególnie wazy, garnki, wizerunki zwierząt – również inspirowane podaniami i baśniami ludowymi czy mitologią) oraz medalierstwo („posługiwał się linią secesyjną, giętką, żywą, ekspresyjną. Wprowadzał ornamentykę o motywach ludowych, roślinnych, elementy elegorii i symboliki”). Artysta tworzył także karykatury, np. Teodora Axentowicza. Konstanty Laszczka był członkiem-założycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, należał do Stowarzyszenia „Rzeźba”, Wiedeńskiej Secesji i „Bundu”, paryskiej Societe Nationale des Beaux Arts oraz Polskiej Sztuki Stosowanej.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski


Polecamy