Menu
Zamówienie

Jarocki Władysław (1879-1965) "Artyści przy stole"

  • 30 000 zł

Skontaktuj się z nami

 

 

 

 

olej, płótno; 130 x 150 cm;

na odwrocie nalepka z opisem: Władysław Jarocki, Kraków / „W r. 1963 wspominam o Gronie moich przyjaciół, / z którymi tyle miłych sympozionów „włoskich” / przeżyłem w latach 1911 do 1914.” / olej, 150 x 130 cm.

 

 

 

Proweniencja:

- własność żony malarza - Anny Jarockiej

- kolekcja Władysława Godynia

- kolekcja prywatna, Kraków

 

Bibliografia:

Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. 3, red. Derwojed J., Maurin Białostocka J., Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1979.

 

Tematyka portretowa była bliska twórczości Władysława Jarockiego. Artysta stworzył liczne obrazy ukazujące wybitne i znane osobistości związane z Krakowem, a także przyjaciół i rodzinę. Często malował również autoportrety. Praca „Artyści przy stole” ukazuje talent Władysława Jarockiego w zakresie portretu zbiorowego. Jak opisuje Słownik Artystów Polskich przedstawia jedne z czołowych postaci środowiska artystycznego tamtego czasu: Jana Kasprowicza (poetę, dramaturga, krytyka literackiego), Leopolda Staffa (jednego z czołowych poetów młodopolskich), Stanisława Antoniego Muellera (prozaika), Mieczysława Tretera (wykładowcę, współzałożyciela Instytutu Propagandy Sztuki i dyrektora Państwowych Zbiorów Sztuki w Warszawie), Władysława Kozickiego (historyka sztuki, dramaturga, publicystę) i samego Jarockiego. Na omawianej pracy wymienione osoby umieszczone są następująco: Jan Kasprowicz pierwszy z lewej, Władysław Jarocki - drugi z lewej, Stanisław Antoni Mueller - trzeci z lewej, Mieczysław Treter - trzeci z prawej, Władysław Kozicki - drugi z prawej, Leopold Staff - pierwszy z prawej.


Biografia: Jarocki Władysław (1879-1965)

Władysław Jarocki przyszedł na świat w 1879 roku w Podhajczykach na Ukrainie, zmarł w 1965 w Krakowie.

Władysław JarockiWładysław Jarocki był wychowankiem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i takich malarzy, jak m. in. Józef Mehoffer i Leon Wyczółkowski. Swoją wiedzę uzupełniał także na Académie Julian w Paryżu. Jarocki ukończył lwowska politechnikę i był inżynierem architektem. Artysta zasłynął jako malarz, rysownik i grafik, przedstawiciel nurtu folklorystycznego w sztuce Młodej Polski, organizator polskiego życia artystycznego lat 20 i 30-tych XX wieku. W swoich obrazach poruszał tematykę wiejskiego życia i obyczajów Huculszczyzny i Podhala. Tworzył także portrety i pejzaże (m. in. Wenecji, Litwy, Tatr). Do jego dzieł zalicza się również grafiki (np. akwafortowe widoki Paryża). Ponadto Jarocki rysował karykatury (np. wykonywał ilustracje do dwutygodnika „Liberum Veto” i utworu Kasprowicza „Marchołt gruby a sprośny”). Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i Wiedeńskiej Secesji. W trakcie I wojny światowej wykonywał reportażowe rysunki z pola bitwy, potem kierował pracami przy odbudowie architektury powiatu lwowskiego. Był także pedagogiem. Wykładał na politechnice lwowskiej, w Państwowej Szkole Przemysłowej, na Akademii Sztuk Pięknych (był profesorem zwyczajnym na tej uczelni), a podczas okupacji w Städtische Handwerker- und Kunstgewerbeschule w Krakowie. Malarz prowadził intensywną działalność organizacyjną: propagował rodzimą sztukę za granicą, przygotował polską ekspozycję na 12. Biennale w Wenecji, współtworzył dział polski na corocznych wystawach Carnegie Institute w Stanach Zjednoczonych. Był członkiem Towarzystwa Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych i w jej ramach organizował wielokrotnie prezentacje sztuki polskiej. Władysław Jarocki pełnił także funkcję prezesa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1927-1934, pracował jako radny tego miasta, był członkiem Komisji Rzeczoznawców dla Państwowych Zbiorów Sztuki. Artysta był jednym z założycieli ważnego dla polskiej kultury miesięcznika „Sztuki Piękne” i redaktorem naczelnym tego periodyku. Jarocki swoją wiedzę i doświadczenia z zakresu sztuki opisał w książce „Moje drogi malarskie i inne wspomnienia”. Po raz pierwszy w Polsce obrazy artysty zostały pokazane w roku 1905 w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. Brał udział także w wystawach warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (wszystkich krajowych i zagranicznych). Indywidualne swoje prace pokazywał we Lwowie (1912), Warszawie (1914, 1938), Poznaniu (1923), Hadze (1938), Krakowie (1939, 1949, 1952, 1957) i Zakopanem (1956). 

 

                                                                             

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

 

 

                                                                                            

 


Polecamy