Menu
Zamówienie

Brzozowski Tadeusz (1918-1987)

Dodany w dniu

Tadeusz Brzozowski (1918-187) artysta malarz, pedagog urodził się we Lwowie 1 listopada 1918 roku, zmarł w Rzymie 13 kwietnia 1987 roku

Tadeusz Brzozowski był uczniem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (w trakcie wojny Kunstgewerbeschule) pod opieką m. in. Ignacego Pieńkowskiego i Pawła Dadleza. Duży wpływ na artystę miał Tadeusz Koniewicz – brat jego babki, który odbył studia artystyczne w Paryżu. Być może pod jego wpływem, zamiast architektury na Politechnice Lwowskiej, Tadeusz postanowił studiować malarstwo. Od dzieciństwa pasjonował go również teatr. Rozwijał tę pasję współpracując z teatrem Rotunda i Cricot 2 Tadeusza Kantora (uczestniczył w przedstawieniach „Balladyny” i „Powrotu Odysa”). Wyróżniał się aktorskim talentem. Co więcej, Tadeusz Brzozowski wystąpił w filmie „Brzuch” Andrzeja Papuzińskiego. Produkcja wielokrotnie nagradzana, w której artysta zagrał samego siebie, powstała w 1978 roku.

Twórczość malarska Brzozowskiego przesiąknięta była metaforą i groteską. Aleksander Wojciechowski opisując jego sztukę zwracał uwagę: „przeplatają się z sobą sprawy na serio i na niby. Żart staje się nieoczekiwanie powagą. Powaga – żartem. Zacierają się granice między uśmiechem a grymasem. Artysta potrafi przeżywać głęboko dramatyczne uczucia aż nagle jedną plamą, linią, błyskiem światła zaczyna drwić z nich […]. To samoobrona przed patosem. Groteska jest u niego po prostu sprowadzeniem wszystkiego do zwykłych, ludzkich wymiarów”. Malarz inspirował się surrealizmem, literaturą, muzyką. Często tytułował swoje dzieła – jak mówił: „o ile w obrazach zwykle daję tytuły krótkie, najczęściej jedno- dwuwyrazowe – stanowią one jakby uderzenie – o tyle w rysunkach rozbudowują się w całe zdania. Najczęściej składają się ze słów wyrzuconych już z codziennego użytku – są to galicyzmy, archaizmy, często neologizmy czy jakieś sarmatyzmy”.

W pierwszym okresie swojej działalności nawiązywał do sztuki figuratywnej, później – do abstrakcji. Małgorzata Kitowska-Łysiak zwraca uwagę: „w warstwie formalnej malarstwa Brzozowskiego do głosu coraz dobitniej dochodziły – na równi – postrzępiona plama intensywnej barwy i kanciasta, spazmatycznie załamująca się linia”. Kolor i linia pełniły ważną rolę w malarstwie Brzozowskiego. Zainteresowanie barwą było rezultatem studiów u Józefa Mehoffera i Fryderyka Pautscha. Malarz zrezygnował z uczestnictwa w oficjalnym życiu artystycznym w pierwszej połowie lat 50-tych (1950-1955), poświęcając się głównie pracy pedagogicznej. Od 1955 roku ponownie brał udział w wystawach w Polsce i poza jej granicami (np. w Brazylii, USA czy Japonii). Artysta w późnym okresie swojej twórczości zajmował się tematyką religijną. Do jego artystycznego dorobku zaliczają się także realizacje monumentalne, w tym polichromie m. in. w kościele w Mogilanach. Zajmował się grafiką, scenografią, konserwacją dzieł sztuki, projektował tkaniny artystyczne. Był mocno związany z Zakopanem (współorganizował odbywające się tam „Salony Marcowe”, przygotował scenografie dla Teatru im. Heleny Modrzejewskiej).

Tadeusz Brzozowski był wieloletnim, uznanym pedagogiem. Uczył na Politechnice Krakowskiej i macierzystej Akademii Sztuk Pięknych, w Liceum Plastycznym w Zakopanem (pełnił funkcję dyrektora w latach 1959-1961) i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Był członkiem Grupy Młodych Plastyków (wcześniej Grupy Samokształceniowej, którą kierował Tadeusz Kantor), II Grupy Krakowskiej (członkiem-założycielem) i międzynarodowego ugrupowania Phases. Należał również do Związku Polskich Artystów Plastyków. Artysta uczestniczył w wielu wystawach artystycznych, np. Biennale w Sao Paulo i w Wenecji. Został wyróżniony nagrodą Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego. Wystawy Tadeusza Brzozowskiego miały miejsce m. in. w Muzeum Narodowym w Poznaniu (1974 r.), Muzeum Okręgowym w Radomiu (1986 r.), a pośmiertnie przykładowo w Muzeum Narodowym w Warszawie czy muzeach zakopiańskich.


Podziel się



← Starszy post Nowszy post →