Menu
Zamówienie

Hasior Władysław (1928-1999)

Dodany w dniu

Władysław Hasior urodził się w Nowym Sączu 14 maja 1928 roku, zmarł w Zakopanem 14 lipca 1999 roku

Władysław Hasior uczył się w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Zakopanem pod kierunkiem prof. Antoniego Kenara, a następnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uzyskując dyplom u profesora Mariana Wnuka w 1958 roku. Po ukończeniu studiów Władysław Hasior podróżował po Europie, wzbogacając swoją wiedzę i doskonaląc umiejętności. Zwiedził Francję i Włochy. Był stypendystą francuskiego Ministerstwa Kultury. Przez krótki okres czasu był uczniem znanego rzeźbiarza Osipa Zadkina. Następnie zamieszkał w Zakopanem, z którym związał się do końca swojego życia. Hasior pracował jako nauczyciel rzeźby w zakopiańskim liceum plastycznym oraz w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Artysta był członkiem międzynarodowej grupy artystów i pisarzy Phases. W Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem w 1984 roku powstała Galeria Autorska Władysława Hasiora.

W jego twórczości dostrzegano początki pop-artu i sztuki assemblażu. Bez wątpienia była mocno prowokująca, tworzona na pograniczu różnych sztuk: malarstwa, rzeźby czy rzemiosła. Ciekawie scharakteryzowała ją Anda Rottenberg: „Hasior wyprowadza obraz z dwuwymiarowej umowności i zaczyna tworzyć surrealizujące obiekty, budowane z przedmiotów znalezionych […].„Używa właściwie wszystkiego, co mu wpadnie w ręce: popsutych zabawek, połamanych sztućców, szpulek, szmatek, zwojów drutu, starych mebli, potłuczonych naczyń, przedmiotów użytecznych niegdyś w domu i w obejściu; całego arsenału rzeczy niepotrzebnych, zużytych, wykorzystanych. Absurdalnie zestawione przechodzą proces reinkarnacji – nabierają nagle nowych znaczeń, urastają do rangi totemu, obiektu czci i magicznego narzędzia”. Kompozycje Hasiora odwoływały się do symboliki i mitologii. Tematami, którymi inspirował się artysta były sprawy trudne, np. zbrodnie wojenne, ale też wady narodowe. Początkowo w twórczości artysty, jak pisze Anna Żakiewicz, „dominowała czerń i brąz zardzewiałej blachy. Stopniowo, począwszy od lat siedemdziesiątych XX wieku do prac artysty zaczął wkradać się kolor – jaskrawa czerwień, ostra zieleń i błękit”. Wyjątkowe miejsce w działalności artystycznej Hasiora zajmowały sztandary: „miękkie płachty, uformowane na podobieństwo archaicznych chorągwi wojennych lub kościelnych, używanych podczas procesji”, jak opisała Anda Rottenberg. Hasior urządzał także happeningi z ich wykorzystaniem. Artysta projektował pomniki, przykładowo tzw. Żelazne Organy na przełeczy Snozka koło Czorsztyna.

 

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski 


Podziel się



← Starszy post Nowszy post →