Menu
Zamówienie

Neumann Abraham (1873-1942)

Dodany w dniu

Abraham Neumann przyszedł na świat w 1873 roku w Sierpcu na Mazowszu, zginął w roku 1942 podczas ewakuacji krakowskiego getta.

Abraham NeumannAbraham Neumann w wieku 19 lat udał się do Warszawy i rozpoczął naukę w Szkole Rysunkowej Wojciecha Gersona. Utrzymywał się wtedy z malowania portretów na podstawie fotografii. Następnie dzięki pomocy Romualda Cisłowskiego kontynuował edukację w krakowskiej ASP, m. in. u Wyczółkowskiego, Malczewskiego i Stanisławskiego (Neuman wspólnie ze Stanisławskim wyjeżdżał na plenery do Zakopanego i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli jego „szkoły pejzażowej”). Już po pierwszym półroczu nauki jego malarstwo zostało wyróżnione dwoma srebrnymi i dwoma brązowymi medalami, a prace zaprezentowane na wystawie uczniów ASP w 1898 roku. Artysta studiował także w paryskiej Academie Julian i w „Bezalel” Szkole Sztuk Pięknych i Rzemiosła Artystycznego w Jerozolimie (był jej wykładowcą w latach 1925-1927). W Paryżu zajmował się kopiowaniem obrazów w Luwrze. Oprócz tego odwiedzał muzea w Europie i Stanach Zjednoczonych, które dodatkowo wzbogacały jego wiedzę artystyczną (podróżował do Holandii, Belgii, Niemiec, Anglii). Artysta mieszkał m. in. w Zakopanem, Nowym Targu, Wiedniu i Krakowie. Podczas I wojny światowej przebywał w Wiedniu, gdzie poznał Jehudę Epsteina i Lazara Krestina. W getcie krakowskim przebywał od roku 1941. Poznał tam poetę Mordechaja Gebirtiga, którego sportretował. W czasie II wojny światowej malował portrety także członków Judenratu i autoportrety (w kitlu, berecie, słomianym kapeluszu). Tematem jego dzieł początkowo były głównie pejzaże (tatrzańskie, z podróży po Bretanii i Palestynie), od 1911 r. motywy architektoniczne (również bliskowschodnie), martwe natury, wnętrza (także z motywami japońskimi), następnie portrety i sceny rodzajowe (od ok.1925 r.). Zajmował się także grafiką. Oprócz Jana Stanisławskiego, mistrzem Neumana był  James A. Whistler. Artysta tworzył głównie w technice olejnej. Posługiwał się również pastelem, drzeworytem barwnym, suchą igłą i litografią. Neumann był postrzegany przez krytykę jako subtelny kolorysta, z wyczuciem operujący światłem. Szczególne uznanie zdobywały jego wczesne pejzaże, o zgaszonej gamie barwnej, przedstawiające przyrodę o różnych porach dnia czy roku. W twórczości malarza przewija się często motyw zimy czy potoków w śniegu. W czasopiśmie „Świat” z 1908 roku o malarstwie artysty pisze się: „stara się przede wszystkim malować szeroko, a potem szuka częściej cienia i mroku, aniżeli światła i słońca […] Słońce jego zdaje się nie świecić; natomiast zmierzchy i cienie są niekiedy wyborne, czasem posiadają ładny, dobrze odczuty nastrój”. Neumann należał do krakowskiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Stowarzyszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy w Krakowie. Aktywnie działał w środowisku artystycznym (brał udział w spotkaniach Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych). Artysta przyjaźnił się z wybitnymi przedstawicielami ówczesnego życia artystycznego: Leonem Wyczółkowskim, Rafałem Malczewskim, Leonem Chwistkiem (wspólnie z nim wystawiał). Do dzieł Neumana należą między innymi obrazy: „Gubałówka w Zakopanem”, „Kościół w Poroninie”, „Tatry po zachodzie słońca”, „Obłoki”, „Samotna sosna”, „Salonik artysty”, „Bonza”, „Zboże w kopach”, „Ruiny w Tyńcu”, „Wazon niebieski”. W 1942 roku artysta został zastrzelony przez Niemców na rogu ulic: Dąbrówki i Janowa Wola w drodze do transportu, który zawiózł krakowskich Żydów do obozu zagłady w Bełżcu. Okupacji nie przeżył nikt z bliższej rodziny artysty. Obrazy Neumana znajdują się zarówno w kolekcjach prywatnych, jak i muzealnych (m. in. w Warszawie, Tel-Awiwie, czy Jerozolimie).  

 

                                                                                                                                                                                                                Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

Podziel się



← Starszy post Nowszy post →