Menu
Zamówienie

Wyspiański Stanisław (1869-1907) "Śpiący Staś - portret syna artysty"

  • 115 000 zł

Skontaktuj się z nami
  • Datowanie: ok. 1904 r.
  • sygnatura: sygn. niebieską kredką monogramem wiązanym p. d.: "SW"
  • Technika: niebieskie kredki, ołówek/papier
  • Wymiar: 22 x 22,7 cm w św. p-p.

Rysunek posiada ekspertyzę pani Marty Romanowskiej

Prezentowana praca jednego z najwybitniejszych polskich artystów - Stanisława Wyspiańskiego, charakteryzuje się wyjątkową urodą i nastrojowością. Jednocześnie sposób przedstawienia dziecka i walory artystyczne pracy zaliczają ją do rzadko spotykanych na rynku dzieł sztuki. Rysunek artysty, wykonany głównie niebieską kredką, przedstawia śpiącego na poduszce Stasia. Prostota tematu i zastosowanej techniki, a jednocześnie mistrzostwo Wyspiańskiego sprawiają, że jest to dzieło o szczególnym uroku. Warto podkreślić, że artysta często rysował własne dzieci. Jak zwracał uwagę Zdzisław Kępiński: „od pierwocin malarstwa tego artysty aż do ostatnich dni twórczości dziecko będzie dla niego najmilszym – bo najpewniejszym i nieopornym, nieangażującym towarzyszem chwil powstawania obrazu”. Pozwala tym samym artyście na swobodę twórczą, nie narzucając własnych wizji i oczekiwań. Wyspiański był zdania, że „artysta musi umieć rysować, wówczas wszystko mu wolno”. Słowa te doskonale wpisują się w prezentowaną pracę.

Artysta był znakomitym rysownikiem: „z jaką precyzja rysował, świadczą już rysunki z wycieczek po Galicji z czasów jego studiów w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych” – pisał Adam Chmiel. Co więcej, rysunek był dla niego specyficznym rodzajem języka, narzędziem komunikacji. „Proszę pana narysować mi to, co pan mówił, z rysunku to ja zrozumiem” – mawiał artysta. Portrety, nie tylko dziecięce, zalicza się do bardzo ważnych w dorobku twórczym Wyspiańskiego. Bohaterami jego obrazów były także osoby znane, związane ze światem kultury - Tadeusz Dobrowolski nazwał nawet Wyspiańskiego „klasycznym portrecistą inteligencji".

Biografia: Wyspiański Stanisław (1869-1907)

Stanisław Wyspiański urodził się i zmarł w Krakowie, żył w latach 1869-1907.

Stanisław Wyspiański był malarzem, poetą i dramatopisarzem, inscenizatorem, twórcą nowoczesnego teatru polskiego, indywidualnością sztuki polskiej. Artystyczne uzdolnienia posiadał być może po ojcu Franciszku, który zajmował się rzeźbą. Po śmierci matki i z powodu problemów alkoholowych ojca, jako jedenastoletni chłopiec zamieszkał z rodziną ciotki. Tam miał kontakt z wybitnymi krakowskimi artystami i uczonymi oraz patriotycznymi ideami, które niewątpliwie wpłynęły na postawę i światopogląd przyszłego twórcy. Wyspiański edukację pobierał w gimnazjum św. Anny, gdzie zaprzyjaźnił się z Józefem Mehofferem, Lucjanem Rydlem czy Stanisławem Estreicherem, a potem w Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki i na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Poza granicami kraju studiował w paryskiej Akademii Colarossi. Jako student pracował przy renowacji Kościoła Mariackiego, a w latach 1888-1889 podróżował po Galicji i Kielecczyźnie, pomagając przy inwentaryzacji, opisywaniu zabytków oraz wykonując liczne ich szkice. Zwiedził także wiele europejskich miast m. in. Mediolan, Wiedeń, Padwę. Artysta początkowo malował w technice olejnej, jednak to w pastelu okazał się prawdziwym mistrzem. Malował wizerunki dzieci, portrety (w tym bohemy artystycznej Krakowa; nie tworzył ich na zamówienie, ale według indywidualnych wyborów), kompozycje symboliczne, nastrojowe pejzaże (np. widoki z okna pracowni). Jak wspomina Adam Chmiel, artysta oprócz „zwykłego sposobu konwersacji, używał także do rozmowy ołówka”. Mówił nie raz zwracając się do rozmówcy, gdy nie był pewny jakiejś kwestii: „proszę pana narysować mi to, co pan mówił, z rysunku to ja zrozumiem”. Myślenie poprzez obraz było więc dla niego naturalnym sposobem postrzegania świata. Działalność Wyspiańskiego była niezwykle szeroka i różnorodna. Do kanonu literatury weszły jego dramaty: „Wesele”, „Warszawianka”, „Noc listopadowa”, „Wyzwolenie”, do których stworzył scenografię i kostiumy. Pisał także wiersze, libretta oper i przekłady. W swoich utworach literackich często odwoływał się do mitologii, wzbogacał je licznymi symbolami. Do zasług artysty zalicza się zreformowanie układu graficznego książki, projekty polichromii i witraży (zrealizowane istnieją w Kościele Franciszkanów w Krakowie), w tym przebudowy wzgórza wawelskiego (Akropolis). Wyspiański, współpracując ze Stanisławem Przybyszewskim, pełnił także funkcję kierownika artystycznego czasopisma „Życie”. Jego zainteresowania obejmowały także projektowanie mebli (m. in. dla T. Boya-Żeleńskiego) i wyposażenia wnętrz (np. dla Towarzystwa Lekarskiego w Krakowie). Artysta prowadził katedrę malarstwa religijnego na krakowskiej ASP, współpracował z Teatrem Miejskim w Krakowie. Był także jednym z założycieli TAP „Sztuka” oraz należał do stowarzyszenia Polska Grupa Stosowana. Swoje obrazy artysta pokazywał w lwowskim i krakowskim TPSP oraz TZSP w Warszawie. Jak pisze Chmiel: „to, co Wyspiański tworzył, tworzył ze siebie, poddawanego tematu nie podejmował, o ile ten temat Jego duszy nie odpowiadał, zarówno w kompozycjach malarskich, jak i literackich”.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

 

 


Polecamy