Menu
Zamówienie

Lentz Stanisław (1861-1920) "Portret kobiety"

  • 10 000 zł

Skontaktuj się z nami
  • Datowanie: ok. 1891-92 r.
  • sygnatura: sygn. p.g.: „St. Lentz”
  • Technika: olej/tektura
  • Wymiar: 24 x 16,5 cm

Obraz wystawiany i reprodukowany w katalogu „Doroczna Wystawa Malarstwa Polskiego i Europejskiego, 23 lipca-30 września 2012″; Sopocki Dom Aukcyjny, 2012, str. 8., poz.2.

„Portret kobiety” poprzedził szkic „Główka kobieca” reprodukowany w publikacji „Stanisław Lentz 1861-1920, katalog wystawy monograficznej” pod red. Liji Skalskiej-Miecik, Muzeum Narodowe w Warszawie 1976 r., il. 2, kat. I,7

Prezentowany obraz Stanisława Lentza pochodzi z okresu, kiedy artysta rezygnował ze scen rodzajowych typowych dla malarstwa monachijskiego na rzecz malowania postaci ludzkich i tematyki realistycznej, związanej z miejskim życiem. W tym czasie widać też niewielki wpływ nurtu kolorystycznego. W latach 90-tych XIX wieku to właśnie malarstwo portretowe było głównym obszarem zainteresowań artysty, doprowadziło do wypracowania przez Lentza unikalnego stylu i doskonałości w ukazywaniu portretowanych osób (za wizerunek Adolfa Święcickiego z 1894 roku został odznaczony srebrnym medalem na wystawie sztuki współczesnej we Lwowie). Tworzone wówczas portrety męskie i rzadziej kobiece, początkowo były umieszczane na tle pejzażu. Artysta potrafił perfekcyjnie oddać charakterystykę modeli, zwracajac również uwagę na ich cechy psychiczne. Jak pisze A. Melbechowska-Luty: „posługiwał się bezbłędnie opanowaną techniką, syntetyzował formę, eliminując z obrazów wszelkie zbędne szczegóły, swobodnie różnicował układy kompozycyjne. Jego płótna malowane najczęściej szerokimi pociągnięciami pędzla, o gęstej i nasyconej materii, utrzymane są na ogół w ciemnej, monochromatycznej tonacji (brązy, czernie, szarości, ciemne zielenie), rozjaśnionej w partiach twarzy, rak i fragmentów ubioru”. W tym czasie przedstawiał też wizerunki warszawskich Żydów (np. „Żyd przekupień”) i po raz pierwszy zwrócił się w kierunku tematyki proletariackiej („W kuźni”). W póżniejszym okresie artysta inspirował sie w swojej twórczości malarstwem holenderskim XVII wieku. Lentz tworzył również wiele karykatur portretowych. „Portret kobiety” wykonany w brązach, zieleniach i żółciach jest przykładem mistrzostwa i niezwykłego talentu artysty.


Biografia: Lentz Stanisław (1861-1920)

Stanisław Lentz urodził się w Warszawie w roku 1861, zmarł w tym samym mieście w 1920 roku.

Stanisław LStanisław Lentzentz był wybitnym malarzem, rysownikiem, pedagogiem. Studiował malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod opieką Feliksa Szynalewskiego i Izydora Jabłońskiego oraz Klasie Rysunkowej w Warszawie u Wojciecha Gersona. Swoją wiedzę uzupełniał także w Monachium u Aleksandra Wagnera, gdzie wyjechał w 1880 roku i w Academie Julian. Tworzył przede wszystkim portrety męskie, niejednokrotnie wzorowane na malarstwie holenderskim i sztuce F. Halsa. Lentz był znany także z obrazów o tematyce społecznej, wizerunków robotników. Malarstwo artysty charakteryzowało się mistrzowską techniką, dogłębną analizą portretowanych postaci i syntetyczną formą. Artysta posługiwał się głównie ciemną kolorystyką obrazów (brązy, szarości). Jednym z najwcześniejszych obrazów olejnych artysty  była „Włoszka” („Piękna Adelajda”) z 1880 roku, wyróżniona brązowym medalem w akademii monachijskiej. Lentz początkowo pozostawał pod wpływem malarstwa szkoły monachijskiej. Tworzył portrety (np. „Antykwariusz oglądający monety”), pejzaże i liczne sceny rodzajowe. Artysta był niezwykle utalentowanym ilustratorem i karykaturzystą (jego karykatury profesorów z krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych zwróciły uwagę samego Matejki). Tworzył wizerunki aktorów, muzyków, działaczy politycznych, artystów (m. in. Henryka Sienkiewicza, Piotra Maszyńskiego czy Bronisławy Dowiakowskiej), a także cykle humorystycznych scenek. Jak pisze A. Melbechowska-Luty: „ rysunki Lentza odznaczają się niebanalnym zmysłem obserwacji, siłą komizmu, swobodą i pewnością ręki”. W latach 90-tych XIX najwięcej uwagi poświęcał malarstwu portretowemu, w którym doszedł do prawdziwego mistrzostwa w charakterystyce postaci i umiejętnościach warsztatowych. Malował portrety przedstawicieli warszawskiej społeczności, a także robotników i rybaków z wybrzeża holenderskiego (powstałe podczas corocznych wyjazdów). Malarstwo portretowe przyniosło mu liczne wyróżnienia, m. in. za portret pani Karpińskiej z 1911 roku został wyróżniony złotym medalem na Salonie paryskim 1912 roku, medalem II klasy na XI Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Monachium w 1913 roku i złotym medalem na Salonie w Wiedniu rok później. W roku 1905 artysta ponownie podjął tematykę proletariacką (najsłynniejszy z tego cyklu obraz to „Strajk” z roku 1910). W twórczości Lentza około roku 1915 widać inspiracje malarstwem holenderskim i dziełami Fransa Halsa. Wówczas pojawiły się sceny kostiumowe i rodzajowe. Lentz nawiązując do działalności Legionów malował sceny wojskowe i postacie polskich żołnierzy (np. gen. Józefa Hallera). Zajmował się również grafiką i tematyką religijną. Stanisław Lentz od 1887 roku był długoletnim współpracownikiem warszawskich czasopism („Kłosy”, „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier codzienny”). Od 1909 roku do końca swego życia pełnił funkcje profesora malarstwa i dyrektora Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Przyczynił się do wprowadzenia w niej licznych reform. Lentz od 1888 roku należał do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Był członkiem grup Odłam (od 1908 r. również prezesem), TAP “Sztuka” (1910 r.) i Zero (1908 r.). Wiele podróżował (Berlin, Paryż, Madryt, Normandia, Holandia). Wielokrotnie uczestniczył w wystawach TZSP w Warszawie, a także w ekspozycjach Salonu Krywulta, Salonu Artystycznego, TPSP w Krakowie, wystawach we Lwowie, Łodzi, Częstochowie, Lublinie. Artysta brał udział w wystawach zagranicznych w Berlinie, Wiedniu, Monachium, Paryżu, Petersburgu, Londynie, Antwerpii, Wenecji. Indywidualne ekspozycje prac Stanisława Lentza odbyły się w TZSP w latach 1916, 1917, 1921, a także w IPS I MNW w 1976 roku. Obrazy artysty wzbogacają zbiory m. in. Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Narodowego w Kielcach, Muzeum Narodowego w Krakowie, Lwowskiej Galerii Obrazów, Muzeum Sztuki w Wilnie.

Literatura:

„Słownik Artystów Polskich i obcych w Polsce działających”, Wydawnictwo Krąg, Warszawa 1993.

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski


Polecamy