Menu
Zamówienie

Kuna Henryk (1879–1945) "Kompozycja figuralna, projekt pomnika Zwycięstwo, 1942/43?"

  • 23 000 zł

Skontaktuj się z nami
  • Datowanie: 1942/43?
  • sygnatura: sygn. "H.Kuna"
  • Technika: gips
  • Wymiar: 121 x 80, 5 cm

Obraz wystawiany: Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego w Białymstoku (Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku), 2010 r.

„Projekt pomnika Zwycięstwo” stanowi unikalną kompozycję w dorobku artystycznym Henryka Kuny. Jest bowiem ostatnią znaną pracą rzeźbiarską tego twórcy. O jej wyjątkowości świadczy także historia powstania w trudnych latach II wojny światowej. W roku 1941, dzięki pomocy przyjaciół, Henryk Kuna przebywał w pensjonacie „Słoneczna” w Świdrze. Było to korzystne dla jego zdrowia, które w wyniku działań wojennych mocno podupadło. W tym czasie rzeźbiarz spotkał przebywającą tam rodzinę Parandowskich. Parandowski wspominał, że Kuna „marzył o rzeźbie”, ale ze względu na trudności w zdobyciu surowca, zajmował się malarstwem. Tworzył portrety, widoki z okna swojego pokoju, zwykle na niewielkich kawałkach dykty. Obok pensjonatu powstała maleńka pracownia artysty. To właśnie w niej powstał projekt prezentowanej rzeźby. Jej szkielet powstał z najróżniejszych materiałów (desek, drutów, patyków, gazy, pasków kretonu). Całość następnie była okładana gipsem. Ze względu na warunki wojenne narzędzia rzeźbiarskie były mocno prowizoryczne (noże, scyzoryki, patyki). Rzeźba mogłaby nie powstać, ze względu na brak wystarczającej ilości gipsu. Jednak dzięki staraniom p. Danuty Markiewiczowej, która w tym celu kilkakrotnie wyjeżdżała do Warszawy, udało się dostarczyć potrzebny materiał. Pomnik zwycięstwa nie został wykończony m. in. ze względu na śmierć rzeźbiarza tuż po wojnie. Początkowo dziełem zajęła się p. Irena Wiesenbergowa (właścicielka pensjonatu „Słoneczna”), która umieściła ją w swoim mieszkaniu w Łodzi. W latach 70 tych, pomimo zainteresowania ze strony muzeów, praca pozostała w rękach prywatnych.


Biografia: Kuna Henryk (1879-1945)

Henryk Kuna urodził się w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej w Warszawie prawdopodobnie w 1879 roku, zmarł w Toruniu w roku 1945.

Henryk KunaHenryk Kuna był wybitnym polskim rzeźbiarzem XX wieku, pedagogiem. Początkowo miał uczyć się w szkole rabinackiej. Dzięki pomocy Franciszka Rajkowskiego (ciechanowskiego lekarza i społecznika), postanowił zająć się rzeźbą. Studiował w pracowni rzeźbiarskiej Piusa Welońskiego i w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod opieką Konstantego Laszczki. Jego artystyczny debiut datuje się na rok 1904, kiedy powstała rzeźba z cyklu „Śmierć” (została zaprezentowana w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w 1924 roku). Podczas pobytu w Paryżu zainteresował się sztuką Rodina (przebywał tam kilkakrotnie np. w latach 1924-1930, w roku 1927 odbyła się jego wystawa indywidualna, a za działalność artystyczną wyróżniony został francuską Legię Honorową). W późniejszym okresie pozostawał pod wpływem sztuki Aristide Maillola i artystów z nurtu nowego klasycyzmu. Niepowtarzalny, indywidualny styl artysty wykrystalizował się w dwudziestoleciu międzywojennym (charakteryzował go łagodny kontur, rytmizacja formy). Tematem rzeźb Henryka Kuny były figury kobiet, głowy, torsy, a także wątki religijne. Zajmował się również rzeźbami pomnikowymi (np. wykonał pomnik Józefa Piłsudskiego w 1938 roku, za pomnik [niezrealizowany] Adama Mickiewicza w Wilnie otrzymał w 1932 roku nagrodę). W swojej sztuce nawiązywał do antyku i włoskiego renesansu. Artysta był jednym z założycieli ugrupowania „Rytm” w 1922 roku i uczestniczył we wszystkich jego wystawach. Kuna był związany z Uniwersytetem Stefana Batorego w Wilnie, gdzie był kierownikiem katedry rzeźby. Został również mianowany profesorem rzeźby monumentalnej w Toruniu (z powodu śmierci nie zdążył objąć tej funkcji). Artysta był laureatem m. in. Grand Prix na Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu. Jedna z najsłynniejszych rzeźb Henryka Kuny jest „Rytm” (jedna z jej wersji była wystawiana na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu w 1925 roku). Artysta uczestniczył w wystawach m. in. TZSP w Warszawie (w latach 1909 i 1921 miał tam wystawy indywidualne). 

 

                                              Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski

 


Polecamy