Menu
Zamówienie

Wróblewski Andrzej (1927-1957)

Dodany w dniu

Andrzej Wróblewski przyszedł na świat w Wilnie w 1927 roku, zmarł w 1957 roku podczas wyprawy w Tatry.

Andrzej Wróblewski był przedstawicielem malarstwa figuratywnego, teoretykiem i krytykiem sztuki (publikował w „Przeglądzie Artystycznym”, „Życiu Literackim”, „Głosie Plastyków”). Zajmował się grafiką (podobnie jak jego matka), tworzył drzeworyty. Był autorem monotypii, rysunków i akwarel (w tym widoków tatrzańskich). Artysta, jak pisał Tadeusz Dobrowolski, „odznaczał się wyjątkowym talentem. Oscylował między realizmem a idealizmem”. Charakterystyczne dla jego twórczości było zastosowanie statycznej kompozycji, intensywnej gamy kolorystycznej oraz zredukowanej formy. Studiował na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (pod opieką m. in. Zbigniewa Pronaszki, Jerzego Fedkowicza, Zygmunta Radnickiego) oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku historii sztuki. Malarz poszukiwał własnego stylu, tworzył prace eksperymentalne i kompozycje geometryczne. Dążył do tego, by sztuka była rezultatem obserwowania rzeczywistości, a jednocześnie jej artystyczną interpretacją. Postacie wyłaniające się z jego obrazów mają niejednokrotnie zdeformowane czy groteskowe kształty, tak jak w serii obrazów o tematyce okupacyjnej „Rozstrzelania”, utrzymanych w zimnej tonacji i inspirowanych surrealizmem czy obrazach typu „Ukrzesłowiona”. W pracach artysty pojawia się także motyw kuli („Niebo”), ryby („Ryby bez głów”) czy rodziny. Ważna w malarstwie artysty była postać szofera, a także tematy związane z wojną i przemijalnością ludzkiego życia. Wróblewski był przeciwnikiem koloryzmu. W jego mniemaniu sztuka powinna być zaangażowana społecznie, a elementy estetyczne i ideologiczne ściśle powinny się przenikać. Inspiracje artysty można znaleźć w dziełach Fougerona i meksykańskich muralistów. Andrzej Wróblewski zadebiutował jako malarz podczas I Wystawy Sztuki Nowoczesnej w Krakowie, w 1948 roku.  Zaprezentował wówczas kompozycje przestrzenne. W tym samym roku artysta był pomysłodawcą powstania Grupy Samokształceniowej, która w otwarty sposób manifestowała sprzeciw wobec założeń koloryzmu. Należeli do niej m. in. Andrzej Wajda, Andrzej Strumiłło czy Przemysław Brykalski. W latach 1947-49 w twórczości artysty pojawiają się figury geometryczne, wykonane w technice olejnej i gwaszu (w pracach tych posługuje się motywem kuli i prymitywnym wizerunkiem ryby). Wróblewski skłaniał się ku doktrynie socrealizmu, tworzył prace wpisujące się w założenia ideologiczne i artystyczne systemu (np. „Poczekalnia-biedni i bogaci” z 1949 roku czy „Fajrant w Nowej Hucie” z 1953 roku). Artysta mówił: „wymyśliłem m.in. głęboką prawdę, że tylko wtedy nikt mi nie będzie narzucał socrealizmu, jeśli ja sam go będę narzucał innym". Tworzone wówczas obrazy charakteryzowały się stosowaniem ciemniejszych kolorów i bardziej realistycznym sposobem malowania. Nie zdobyły jednak uznania wśród PRL-owskiej krytyki. W latach 50-tych Wróblewski ponownie wrócił do kompozycji figuratywnych, w których obok pojawiającego się motywu rodziny, tworzył prace ukazujące tragizm ludzkiego losu. W ostatnich latach życia w jego pracach widać uproszczone, odindywidualizowane ludzkie sylwetki, niemal wtapiające się w tło („Cień Hiroszimy”). Wróblewski był członkiem Klubu Artystów, uczestniczył w Wystawie Młodej Plastyki „Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale w roku 1955. Pracował jako asystent na macierzystej uczelni. Wróblewski zwiedził Holandię, Danie, Szwecję, Niemcy. Został uhonorowany Srebrnym Krzyżem Zasługi. Jego działalność artystyczna była inspiracją dla kolejnego pokolenia twórców, m. in. J. Modzelewskiego.

 

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski 


Podziel się



← Starszy post Nowszy post →