Menu
Zamówienie

Rabinowicz Henryk (ok. 1900-1942)

Dodany w dniu

Henryk Rabinowicz urodził się ok 1900 roku w Warszawie, zginął w obozie zagłady w Treblince w 1942 roku.

Nie ma pewnych informacji na temat edukacji artystycznej Henryka Rabinowicza, jednak z pewnością kształcił się w tym kierunku. Malował głównie postimpresjonistyczne pejzaże (np. z Kazimierza Dolnego, do którego w latach 30-tych często jeździł na wakacje) i martwe natury. Tematem jego prac były również portrety. Malował w technice olejnej i akwareli. Artystę doceniano za budowę kolorystyczną obrazów (szczególnie tych z 2 poł. lat 30-tych XX w.), zwracano uwagę na ich „kolorystyczna siłę i czystość”. Charakteryzowały się one również nastrojowością. Zdaniem M. Skrudlika należał do grupy artystów z tzw. „szkoły paryskiej”. Jak pisze Natasza Styrny, artysta często stosował barwy jaskrawe, silnie je kontrastując. Dzięki temu obrazy nabierały pogodnego nastroju. W jego malarstwie odnaleźć można także zrujnowane domy i połamane płoty. Szczególnie widoki, architektura Kazimierza nad Wisłą były bliskie twórczości Henryka Rabinowicza. Henryk Weber w roku 1934 o fenomenie tego miasta pisał: „dla amatora zaułków istnieje tu pewna pikanteria. Znajdzie tu nędzę na jasno. Nigdzie może rachityczne i reumatyczne uliczki, z poranionymi tyłami domów i postrzępionymi parkanami nie mają tylu pysznych rumieńców i tyle słoneczno-kolorowego humoru, co tutaj”. O malarstwie Rabinowicza w końcu lat 30-tych Leon Strakun wypowiadał się jako o „zbyt surowym, monotonnym w kolorze i często przypadkowym w układzie”, podkreślając jednocześnie, że pejzaże artysty charakteryzują się „interesującą inwencją w malarskim konstruowaniu wycinka natury”. W jego malarstwie dostrzega się nawiązania do twórczości Natana Korzenia.

Rabinowicz należał do Zawodowego Związku Polskich Artystów Plastyków, Zrzeszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy (utworzonego w 1931 roku). Był członkiem ZZPAP, a także „Grupy Pięciu” i „Grupy Siedmiu” (obie grupy skłaniały się w kierunku postimpresjonizmu, niekiedy z elementami ekspresjonizmu). Rabinowicz wchodził w skład Zarządu Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych. Malarz uczestniczył w wystawach warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (w 1913 roku debiutował obrazem „Studium z Łazienek”), w gmachu Gminy Żydowskiej, siedzibie Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych, a także Instytucie Propagandy Sztuki (1930-39), Instytucie Judaistycznym. Swoje prace prezentował we lwowskim i krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, Żydowskim Domu Akademickim, w Kazimierzu Dolnym, Łodzi. Indywidualne ekspozycje Rabinowicza miały miejsce w Salonie Datynera (1931 r.), Żydowskim Domu Akademickim (1934 r. wspólnie z Józefem Śliwniakiem), salach stowarzyszenia „Braterstwo B’nei B’rith” (1936 r.). Obrazy artysty znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Narodowym w Warszawie oraz Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Henryk Rabinowicz w trakcie II wojny światowej znalazł się w warszawskim getcie. Wraz z innymi artystami pracował przy produkcji materiałów ściernych w warsztacie Karla Heinza Müllera przy ulicy Mylnej. Zginął  w Treblince w sierpniu 1942 roku.

 

 

Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski


Podziel się



← Starszy post Nowszy post →